บทที่ 36 คนหาย

ตอนที่ 36 คนหาย

ผมยืนอมยิ้มให้กับน้องแทนที่หันหลังกลับ ยกนิ้วขึ้นมานับร้านอะไรอยู่ ก่อนจะยกนิ้วมือตัวเองขึ้นมาเหมือนกำลังคิดว่าจะต้องใช้เงินเท่าไหร่ พอคำนวณเสร็จแล้วคนน่ารักของผมก็เปิดกระเป๋าหยิบเอาแบงค์ร้อยออกจากกระเป๋าผมไปสามใบ มักน้อยจัง ทีแรกผมคิดว่าจะหยิบไปอย่างน้อยก็ต้องแบงค์พัน ผิดคาดจริงๆ

...